Ah sikur
Ah sikur
Ah sikur të mundja të të nxirrja nga ëndrra
edhe sikur vetëm për një çast,
vetëm për një çast...
tani që dhimbja duket e shtruar, e thërmuar
mbjellë tinëzisht në kalendarë qesharakë,
sa qesharakë...
Ah sikur...
tani që zemërimi me fatin e Zotin është fashitur
(fashitur duket të jetë)
që vdekjes të paktën nuk i vuri rradhë...
të paktën rradhë...
Ah sikur...
tani që të ardhmen në sy mund ta shoh
në sy,
pa frikë se më largon të fundit kujtim
dhimbjen se të humba ty...
dhimbjen se të humba ty...
Ah sikur...
të mundja të të nxirrja nga ëndrra
nga ëndrra të të nxirrja qoftë vetëm për një çast...
pa lotë, pa ngashërime, pa pendesa, pa dhimbje në zemrën e dhimbjes
në zemrën e dhimbjes
të të përqafoja
të të përqafoja të shuaja këtë mall
tërë këtë mall...
Pergezime nga une, Vedati , Suzanes
Pergezime nga une, Vedati , Suzanes.
E kam kujtuar gjithnje me mallengjim shokun tim te shkolles , me te rregulltin, me te sinqertin,me te dashurin.Gjithnje i suksesshem ne mesime dhe ne shoqeri e veprimtari te perbashketa kulturore.Njeriu me realist , vezhgues i jashtezakonshem dhe konkludues i matur.
Prekej shume nga ndonje moskorrektesi e ndonje shoku te vet , ja vinte ne dukje per t'a permiresuar, por nuk u mbante meri.Pak jemi takuar ketu ne Shqipweri. Kur une punoja ne jug ai ne veri dhe anasjelltas. Kur takoheshim , gjithmone rastesisht, qellonte qe te dy ishim me ngut.
Asnjehere nuk u ngopem me muhabet. Edhe me te shoqen çeke, shume e shqiptarizuar , ne kembe jemi prezantuar dhe njohur.
Ne Ostrave , Petriti me njoftoi se po ikte nga konvikti se ishte martuar. Per kete pike nuk e zgjatem muhabetin sepse une nuk e pelqeja nje gje te tille se me dukej e parakoheshme.
Por ai e beri fakt te kryer. Une ate vit te 1959-s mbarova studimet dhe u ndava me Petritin , duke i thene sipas zakoni te atehershem “Me nje djale”.
Une njehere u ndodha ne siklet te madh se mund te denoncohesha ne ambasade. Une me Petritin ditet e pushimit punonim neper ndermarrje te ndryshme, metalurgji etj. Ne vajtem dhe na afruan nje pune te rende qe une s'e perballoja dot.Petriti si i forte qe ishte e pranoi.Kur u takua me ate shokun e vet, qe me vone i doli inkorrekt, i kish thene : “une fillova pune per keto dite pushimesh, Vedati nuk gjeti te pershtateshme.
Ai i qe pergjigjur : “C'ju be mire atij reaksionarit qe s'e moren ne pune “.
Pse i thua reaksionar ?
S'e di ti ? I ka thene B-se per Hrushovin qe eshte trockist, duhet t'a denoncojme.
Pas ketij Petriti vjen direkt e me thote.
Verte B-ne e kemi shume shok sidomos ti ke shume konfidence, por kur e di qe ai eshte informator si ja thua keto gjera ?
Tani rreziku me i madh ishte nga ky tjetri se sa nga B-ja.Se mund te na beje ndonje te pabere , se mund te na beje çeshtje te Rinise, Partise dhe ambasades.Duhet ta mbyllim urgjent.
Pasi e rrahem problemin vendosem te organizojme nje feste sikur gjoja te nesermen martohej vellai im me i vogel ne Tirane dhe te mblidheshim e t'a festonim. Ashtu u be.
Ngritem dolli dhe perplasem gotat sigurisht per miqesine me BS, per lavdine e ML dhe te Stalinit e Enverit dhe shume me teper per shendetin e Hrushovit duke e cilesuar si Leninin e diteve tona e keshtu me rradhe.
Mandej Petriti u tregua shume aktiv per te ndryshuar mendjen e atij inkorrektit dhe me siguroi qe çeshtja u mbyll me fjalet qe nje fjale e tille nuk mund te thuhej prej meje per Hrushovin.
Mos te harrojme se kjo ngjarje ishte ne pragun e vizites se madhe qe do te bente Hrushovi ne Shqiperi dhe une isha ne periudhen e perpilimit te diplomes.
Nuk do t'a harroj kurre Petrit Kollakun. Vdekja e tij me erdhi krejt e papritur dhe u habita se si nuk merreshin masa per mbrojtjen nga silikoza.
Me dhembi shume per Petritin por me rendoi per tere jeten se kjo vdekje e hidhur kishte te bente edhe me ate qe rregullat e sigurimit teknik ne pune nuk zbatoheshin rigorozisht.
Gjithmone do ta kujtoj me permallim , te mrekullueshmin Markshajder Petrit Kollaku.
Petriti meriton dekoraten me te larte per punen e pakursyer qe ka bere dhe per sjelljen e tij aktive dhe shembullore ne te gjitha fazat e jetes e te punes.
Me shume respekt perpara Bijes Se Petrit Kollakut, Suzana Kuqit.
Prof Dr.Inxh.Gjeolog Vedat Shehu
Noi e le parolacce
Mia figlia ha fatto una scuola dove la maggior parte dei alunni erano maschi, pensateci , solo cinque ragazze tra cinquanta ragazzi. No, niente di male, non ha avuti dei problemi , perchè ha la testa sulle spalle e sa rispondere a chiunque, ma il problema è che è diventato un po maschiaccio. E' passato il tempo dei bei vestiti e delle belle pettinature, solo i jeans , magliette e scarpe che sembrano da militare.Non ne parliamo del vocabolario. Ma non è che la usa con me o con suo padre, neanche con i nostri amici, è molto educata. Ma un giorno che per caso ero tornata prima dal lavoro , lei, non si era accorta e stava litigando con suo fratello , l'ho sentita.A dire la verità non potevo capire chi era il maschio tra loro due...Stavo in piedi nel corrodoio e sentivo con la mandibola che mi era scesa giù. Dopo qualche minuto, dalla sala esce mio figlio , arrossato come una ragazza timida. Quando i suoi occhi incontrarono i miei mi disse :
- Diglielo te di chiudere la bocca altrimenti lo picchio...- e entrò nella sua camera e io sentì un rumore forte e mi sembro che il muro cadesse giù. Allora capì perche i muri e il frigo avevano quei segni strani...era lui che li prendeva con i pugni.
Queste cose mi fanno mettere a pensare. Noi, eravamo educati in una maniera diversa nel nostro tempo e nel nostro paese, anche se eravamo poveri e nelle condizioni per niente desiderati, non usavamo mai le parolacce.E non solo. Quando li sentivamo, diventavamo rossi fin alle orecchie come i papaveri, e pensa te se potevamo usarle in casa. Mi ricordo che quando avevo cominciato a lavorare per la prima volta in regola in una struttura qui, mi capita una collega che quando parlava , una parola su tre , era una parolaccia.Dio mio , pensai, io avevo conosciuto l'Iatlia tramite la Tv e pensavo che le parolacce non esistevano.Ma le parolacce si imparano presto, e dopo un pò di tempo cominciai a rispondere e dare anche il resto, di sicuro sceglievo la moneta più piccola.Strano però, ma non mi vergognavo, per lo più per me era una lingua straniera e non mi faceva lo stesso effetto che mi fanno nella mia lingua. Perciò , un giorno che i miei adorabili figli stavano litigando e il più bravo marito del mondo faceva finta di non sentire,non so come fa fare il sordo quando non li interessa, io osai a dire una parolaccia perchè dovevano finirla. Voi credete che ha fatto qualche effetto su miei figli ? Neanche l'hanno sentito. Invece mio marito che l'aveva sentita mi guardava meravigliato come se fossi un alieno.
- Perchè mi guardi così ? dico io arrabbiata pronta a far fuoco su di lui.
Lui non mi rispose per un pò, poi mi dice tranquillamente :
- Quando la donna comincia a usare le parolacce, vuol dire che sta per diventare vecchia.
L'effetto era pieno. Dopo questo non ho mai più usato le parolacce in casa mia. Potevo accettare che ero maleducata... potevo accettare tutto ma... che stavo per diventare vecchia... mai. In fin dei conti quale altra donna lo può accettare ...?
Invisibile
E’ finito un sogno
si è spezzato
Uno degli ultimi rimasti
come le ali di una rondine
ferita che cade dal cielo
In apparenza
non è successo niente
continuo a vivere
lavorare , sorridere
e scherzare
Nessuno si accorge
di quello
che mi succede dentro
neanche posso dirgliele
mi prenderebbero in giro
Nessuno si accorge
della tragedia invisibile
di sogni crollati
Perchè io… ho paura
… di sognare ancora…
Lumturi familjare
Pjese nga libri me te njejtin titull
Prezantimi
Ne , domethene une, burri me i mire ne bote dhe femijet me te embel ne bote , jemi nje familje qe jetojme ne harmoni te plote , per t’u pasur zili. Punet i kemi te ndara natyrshem , pa u lodhur , sipas prirjeve dhe talenteve qe ka secili prej nesh. Keshtu , zararet , lodrat , televizorin e telekomanden jane pune qe i bejne shkelqyeshem e me zell te madh femijet. Gazetat , domethene leximin e tyre , zgjidhjen e fjalekryqeve , gjumin e pasdites , ndjekjen e lajmeve e disa pune te tjera te ketij tipi monoton e te merzitshem i ben me vullnet e zell te madh burri im i dashur pa u ankuar fare. Ate pakice punesh ordinere e te thjeshta qe mbeten si larje , gatim , hekurosje e vogelsira ta tjera i bej une , ç’eshte e drejta jo me qejf , po i bej. Kur te gjitha ecin sipas kesaj menyre ndarjeje çdo gje shkon mire e bukur. Por nuk eshte e thene . Nganjehere mua si gjithe grate e tjera me vret e mira e nis e ankohem se gjoja me dhemb koka, kurrizi , apo ndjehem e lodhur . Fill pas kesaj femijet shtojne si me komande intensitetin e veprimeve te tyre e seç u shkrep te vrapojne e te ulerijne si indiane duke permbysur çdo gje qe u del perpara . Im shoq fillon e ngryset . Per kunderveprim une e hap gojen me shume duke u ankuar. Atehere burri nuk mbetet vetem ne ngrysje por kundervihet me fjale . Fillon kesisoj nje nga ato seanca qe mund t’i quash zbrasje thesi e dyaneshme me shprehje opinionesh si pershembull rri e ben sehir , gazetaxhi , nuse prej lecke , dembele etj. Pasi mbarojme me njeri tjetrin e kane rradhen njerezit e mij , pastaj te tij , shtohen argumente e "komplimente" te reja nga ato te seances se parafundit . Rezultati , pas kater oresh debat , nje jave pa folur derisa mua me vijne mendte perseri e vazhdojme sipas rregullit te arte te vendosur qe ne fillim…
Il volo di un poeta
Il volo di un poeta…
Hai mai preso un volo
Come un gabbiano all’alba
Hai mai dorato la tua anima
Con i raggi del sole al tramonto…
O nella notte con stelle che scintillano
Sulla luna piena ti sei fermato
A fare l’amore con il tuo amato
Hai mai fatto…
Io ho cavalcato le aquile
Nelle notti tempestose arrabbiate
Ho ucciso dei mostri con le mani mie
Ho parlato coi draghi
Nelle mie poesie…
Ti sei mai tuffato
Nel profondo blu degli oceani
Hai fatto compagnia ai delfini
Come una bella sirena sognando
Un sogno
Negato nei secoli…
Hai provato a girare nella giungla
Tra leoni e tigri
Senza aver paura
Perchè ti sei messo in testa
Quel fiore raro e stupendo
Per regalarlo al tuo amore
E quando l’hai trovato
Hai rinunciato
A non uccidere quella bellezza…
Sei riuscito e ricamare le stelle
del cielo
In una notte nuvolosa e buia
E ad aprire le porte
Degli universi ignoti
E paralleli,
e viaggiare nell’infinito
Sei riuscito
a vedere quanto diverso
può essere il mondo
se la gente
potesse ragionar col cuore…
E di parlare con Dio
Nel raggio dorato del sole
Di sentirlo in un germoglio
Verde e delicato
Dopo un inverno furente
E ti dice, ecco una speranza
Alzati, non ti devi rassegnare
Al destino
Una vita ti ho dato
Non viene sprecata
Ti sei mai sentito
Padrone di te stesso
E dei tuoi pensieri
Oppure quel conto in banca
Si è impadronito di te
E il tuo cuore
L’ha fatto diventar gelido…
Ti sei mai bagnato il cuore
Con le lacrime non tue
L’hai mai scaldato
Nei raggi
Meravigliosi
Di un sincero sorriso…
Perciò di prego
Non chiedermi
Cosa ho fatto
O cosa farò nella mia vita
Non mi vergognerei
A risponderti
Sono, sarò e morirò
Come un poeta matto
Tormentato e felice
… Nel volo…
Vajza ime
Vajza ime
tashmë është një ëndërr
e unë një … pritje
Vajza ime
ëndrrën u ka rrëmbyer
pulëbardhave
e ka ikur tutje…
Vajza ime
mes detit dhe qiellit
porteve dallëndyshe…
Vajza ime
një ëndërr në lundrim
e unë
zemër që bën durim…
Vajza ime
marinare ëndrrash
endet nëpër botë
unë këtu
një port këmbëngulës
në një pritje kokëfortë
Imperia 26 maj 2008…
coelho
- Ne vete, jemi infiniti i vogelsise dhe i madheshtise, dhe jeta qe i bashkon.
Che lingua parla l'anima
Che lingua parla l'anima
(alzheimer)
Il sipario scende lentamente
pensieri che si inciampano
finché si perde anche la parola
nella notte buia della mente...
La ragione è spenta
Spenta sembra anche la luce
dentro gli occhi...
ma se ti avvicini
delicatamente
bussando con un sorriso...
si alza un' altro sipario
un altra scena mostrando
un anima intimorita e terrorizzata
imprigionata in un corpo ed in un mondo
che più non la conosce...
Dio mio!
Qual' è la lingua dell'anima..?
Che lingua parla l'anima..?
Se non quella di questi occhi
in cerca di percepire
un po' di tenerezza
affamata di una carezza
di un sorriso, di un affetto...
su tutte le facce
perché nel suo mondo
esiste solo una
che comprende anche quello dei figli
che gli ha partoriti, cresciuti, amati
che li sembrano dei perfettamente estranei
vede un solo volto
che si chiama umano, ma...
ha dimenticato
qual'è la lingua che parla l'anima...
Perché spendiamo nelle guerre
facciamo la gara per arrivare alle stelle
perché interessa più la vita sul Marte...
e non pensiamo che ciascuno può incontrare
questa malattia nel suo destino...
0 commenti:
Posta un commento